«راز»
شب از بستر خاموشی
بر کدامین اشک میخندد؟
چشمان سبزت
به یاد پژمردگی شانههایم
در پناه کدامین آغوش میگرید؟
از ترنّم باران وُ
تنهایی ایستگاه
صدایت در من می چرخد:
مرا ببخش
روسپیانه عاشقت بودم!
|
| شعری از محمد رضایی روشن |
«راز» شب از بستر خاموشی بر کدامین اشک میخندد؟ چشمان سبزت به یاد پژمردگی شانههایم در پناه کدامین آغوش میگرید؟ از ترنّم باران وُ تنهایی ایستگاه صدایت در من می چرخد: مرا ببخش روسپیانه عاشقت بودم! |